zondag 11 juni 2017

aanschuiven in de sofa ....

Onlangs was er een Portugese dokteres in Starfish die vertelde dat ze jaren in Afrika had gewoond en gewerkt, maar nu ging verhuizen naar Cambodja. Het was haar missie, haar leven, haar doel om in verre oorden te ‘dienen’. Ik vertelde haar dat ik nooit meer reis sinds ik Starfish heb, dat ik sowieso nergens meer kom. Ze antwoordde dat ik dat misschien niet hoef, want dat soms de wereld wel naar je toe komt. Ik denk dikwijls aan haar woorden als ik ’s avonds thuiskom met tal van levensverhalen zoemend in mijn hoofd. Ook al ligt onze Starfish in een achterom straatje, toch is het een bont allegaartje van mensen en verhalen die dagelijks passeren.
One day at the office…
Zomaar een greep uit mensenverhalen.

Mitsuko en Freddy. Ze wonen achter onze hoek en zijn dagelijkse klanten, vrienden. Ze zijn rond de zeventig, zij komt uit Japan, hij uit Nederland. Het is een schoon koppel met een pracht van een liefdesverhaal. Hij leerde haar kennen toen hij vaak voor zijn werk naar Japan reisde. Zij was bij hun eerste ontmoeting nog heel jong, maar hij wachtte op haar. Zij liet alles achter om mee naar Nederland te verhuizen, maar vandaag (vele jaren later) voelt ze dat nog altijd als een verrijking, ‘de liefde heeft me zoveel gegeven’. Samen zijn ze een prachtig voorbeeld van hoe schoon het kan zijn. De vrouw die aan mans zijde staat en dient, doch heus niet onderdanig. De man die zorgt voor zijn vrouw in alle liefde en vrijheid. Ik denk dat jongere generaties dat soms moeilijk kunnen vinden, zo’n evenwicht. De één zorgt voor de ander en toch dragen ze beiden de broek. Mitsuko heeft me doorheen de jaren heel veel geleerd, ook op kookvlak. Als ik er 1 iemand moet uitpikken die ik ontzettend ga missen als ik ooit de Starfish deur sluit, dan is ’t mijn Mitsuko. 

De verpleegster die tussen haar patiënten door komt genieten van haar gezond soepje. Ze vond het ooit een verademing om als Nederlandse in een Belgisch ziekenhuis te komen werken, want in tegenstelling tot in Nederland mocht men in België als verpleegster nog tijd geven aan patiënten. Toen ook de Belgische ziekenhuizen fabrieken werden, werd ze zelfstandige. Samen met een collega verzorgt ze nu zieke mensen thuis en geeft ze hen alle liefde en tijd die ze zelf wil, op een tempo dat haar gelukkiger maakt. Heel schoon vind ik dat. Het zijn zo van die dingen die je op Quotes leest, maar weinigen passen het toe. Niet enkel je droom achterna lopen, maar dat vooral op een realistische manier kunnen waarmaken. Ik vind het een compliment dat iemand als zij geniet van Starfish.

Ariana uit Barcelona’s zus kreeg een half jaar geleden een hersenbloeding. Verdomme, een veel te jonge vrouw. Ariana hield me op de hoogte van haar zus’ revalidatie. Vorige week zag ik Ariana’s zus voor het eerst toen ze zich kwam belonen met een taartje. Te trots om in een rolstoel te zitten kwam ze met krukken de zaak binnen. Ongelooflijk hoe sommige mensen uit een dal klimmen. Het zal je maar overkomen, het kan ons allemaal en elke dag overkomen. Dat iemand zo’n kracht vindt, met een geweldige man aan haar zijde om haar te steunen …. het beeld houdt me lang bezig. 

De Braziliaanse gitarist Flavio, enkele jaren geleden dagelijkse klant toen hij nog studeerde aan het conservatorium. Hij kwam z’n hart ophalen bij ons en bij onze altijd aanwezige Braziliaanse muziek. Hij tokkelde graag Braziliaans mee op z’n gitaar terwijl hij van zijn favoriete Banoffee Pie genoot. Hij verhuisde naar Rotterdam en naar NY waar hij intussen bevallen is van een mooie CD. We mailen regelmatig over onze harte-roerselen. :)

Ik kan nog uren doorgaan, want elke dag hoor ik zulke mooie verhalen. Het hoeft geen verhuis naar NY te zijn om spectaculair te zijn. Ik heb geleerd in Starfish dat er achter de meest droge autist, de zotste artiest, de meest zorgende moeder … er overal zo’n schoon verhalen zitten. En mensen vertellen ze ook graag als je interesse toont. Ik denk ook wel dat daar een groot verschil ligt tussen nederlanders en belgen. Wij belgen voelen ons snel opdringerig als we in de zetel bij iemand aanschuiven. We denken dat die ander geen behoefte heeft aan een babbel met een vreemde. Ik merk dagelijks dat het tegendeel waar is. Mensen zullen heus wel subtiel laten merken als ze niet ‘into’ een babbel zijn, maar vooral denk ik dat mensen hun koffie wel thuis drinken als ze eigenlijk geen ‘contact' wensen. Dus ga echt maar eens bij die ander in de sofa zitten. Je komt binnen voor een koffie en gaat buiten met een bruisend hoofd van een inspirerende babbel. Doen!